Μάτι, καταθέσεις σοκ: «Ηταν σαν την καταστροφή της Σμύρνης», «Ήρθε πάνω μου κάτι σαν ξύλο, τελικά ήταν πτώμα»

Μάτι, καταθέσεις σοκ: «Ηταν σαν την καταστροφή της Σμύρνης», «Ήρθε πάνω μου κάτι σαν ξύλο, τελικά ήταν πτώμα»

Πάλευε μόνη με τα κύματα επί έξι ώρες. Η Σουμέλα Χατζηλαζαρίδου έπεσε στη θάλασσα για να σωθεί από τις πύρινες γλώσσες που είχαν ζώσει στο Μάτι και γλίτωσε «σαν από θαύμα», όταν την περισυνέλεξε ένα αλιευτικό σκάφος Αιγύπτιων ψαράδων.

Στο δικαστήριο περιέγραψε τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε μέσα στο νερό: «Ήμουν μόνη μου. Κύματα 10-12 μποφόρ. Άρχισα να κολυμπάω σε μια τρικυμισμένη θάλασσα, όλα ήταν μαύρα, μαύρα, ούτε το ρολόι δε μπορούσα να δω και επικρατούσε απόλυτη, απόλυτη σιωπή. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, δεν φαίνονταν ούτε οι φωτιές. Ζω από θαύμα. Καμία ελπίδα δεν υπήρχε να ζήσω. Ένας άνθρωπος μόνος του σε αυτή την κατάσταση», είπε στην κατάθεσή της.

Όπως είπε, αποφάσισε μαζί με άλλους γείτονες να φύγει από το σπίτι της, όταν άρχισαν να πέφτουν καύτρες. Βρέθηκε στην Αργυρά Ακτή. «Φτάνοντας στην Αργυρά Ακτή η κατάσταση ήταν έκρυθμη. Σε μια παραλία που χωράει 50-70 άτομα, ήταν 700-800. Παρά πολύς κόσμος. Εκσφενδονίζονταν πυρακτωμένα σίδερα, τέντες, άρχισαν εκρήξεις. Με φώναζαν όλοι ''Σουμέλα, Σουμέλα, είδες τη μαμά μου, είδες τον αδερφό μου, την αδερφή μου;''. Γυρνάω πίσω, σκοτάδι μαύρο. Δεν ήταν κανείς. Ήμουν μόνη μου», κατέθεσε εμφανώς φορτισμένη.

Όσο βρισκόταν μέσα στο νερό, η μάρτυρας κατέθεσε ότι σκεφτόταν τους φίλους της που έμειναν πίσω. «Εικόνες μου έρχονταν διάφορες. Η εικόνα που με κατάτρωγε ήταν η φίλη μου, που ήταν κλεισμένη και θα καιγόταν. Η θάλασσα ήταν η μεγάλη μου αγάπη, τώρα δε θέλω ούτε να τη βλέπω… Τότε στράφηκα στην Παναγία και είπα ''αν θέλεις να χαθώ, να χαθώ τώρα, αν θέλεις να με σώσεις, δείξε μου τα σημάδια σου''. Ούτε πέντε λεπτά δεν πέρασαν, άκουσα κι άλλους ανθρώπου. Περίμενα να ακούσω τα εναέρια, τις φωτοβολίδες του λιμενικού. Τα πλοία…», είπε.

«Νόμιζα ότι ήταν ξύλο, όμως ήταν πτώμα»

Η κ. Χατζηλαζαρίδου συνέχισε να περιγράφει τον αγώνα της να επιζήσει: «Βρήκα έξι ανθρώπους. Μέσα στη θάλασσα αντιμετωπίσαμε διαφορά πράγματα, τσούχτρες, εγώ είμαι αλλεργική και τους είπα αν με τσιμπήσουν αφήστε με γιατί είμαστε όλοι κουρασμένοι. Το ένα κορίτσι το έπιασε κρίση πανικού και είχε κοκκαλώσει και το έσωσα εγώ. Η Βάσια Μίχα ρωτούσε συνεχώς τη μαμά της ''θα πεθάνουμε κι εμείς''; Κάποια στιγμή ήρθε κάτι σαν ξύλο πάνω μου, λέω τι να είναι αυτό; Ήταν πτώμα... Αρχίσαμε να παθαίνουμε κράμπες, να κρυώνουμε. Λέγαμε, δεν μπορεί θα έρθουν να μας σώσουν. Δίπλα στην Αθήνα… Κανείς…».

Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν όταν άρχισε να βλέπει μακριά κάποια φώτα. Δεν μπορούσε να διακρίνει τι ήταν. Όταν έβλεπε τα φώτα να πλησιάζουν κατάλαβε ότι επρόκειτο για σκάφος: «Κάποια στιγμή ο καπνός άρχισε να σηκώνεται πιο πάνω, αρχίσαμε να βλέπουμε φώτα, ήταν πολύ λίγα. Πήγαμε προς τα λίγο πιο μεγάλα φώτα. Γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν παρά πολύ μακριά αυτά τα φώτα. Όλη αυτή την ώρα που πάλευα με τα κύματα, οι παντόφλες ήταν στα πόδια μου και αυτά τα γυαλιά στα ματια μου. Κάποια στιγμή είδαμε ένα καράβι, όχι καράβι του λιμενικού, ήταν ένα ψαροκάικο από την Εύβοια με Αιγύπτιους ψαράδες. Φτάσαμε στο καράβι μας ρίξαν σχοινιά. Εμφανίστηκαν κι άλλοι άνθρωποι. Μια κυρία πήγε να ανεβεί την ώρα εκείνη έπαθε ανακοπή. Δε συνήλθε από ό,τι έμαθα. Έρχεται μια βάρκα φουσκωτή πορτοκαλί, λέω παιδιά το λιμενικό, δεν ήταν το λιμενικό. Κάτω ήταν μια κουβέρτα με έναν εγκαυματία. Την κοπέλα που έπαθε ανακοπή την έβαλαν σε μια άκρη. Δε μπορούσα να μιλήσω. Μου ‘χε κοπεί η φωνή. Ερχόταν συνεχώς αυτός ο άνθρωπος και με ρωτούσε. Δε μπορούσα να του μιλήσω. Τον ρώτησα ''που είμαστε''; Μου είπε Αρτέμιδα, γύρω στα πέντε μίλια. Φτάσανε στο σημείο διασώστες μας να είναι Αιγύπτιοι ψαράδες, μας φέρθηκαν με εξαιρετική ευγένεια. Μας κέρασαν σοκολάτες, μας έδωσαν τηλέφωνο να επικοινωνήσουμε με δικούς μας», κατέθεσε.

Όπως είπε η μάρτυρας, για μεγάλο χρονικό διάστημα χρειάστηκε να παρακολουθήσει συνεδρίες με ειδικούς, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει το φόβο της για τη θάλασσα.

«Φοβάμαι το σκοτάδι, φοβάμαι τη σιωπή»

«Πήγα στο Αιγινήτειο, μου δώσαν φάρμακα και συνεδρίες, δυο χρόνια και έτσι είμαι κάπως καλύτερα. Φοβάμαι το σκοτάδι, φοβάμαι τη σιωπή. Αν και πολλές φορές μπαίνω μόνη μου στη σιωπή, δλδ όταν είμαι ταραγμένη, δεν ακούω. Φοβάμαι τις μεγάλες ανηφόρες και κατηφόρες. Η γνωμάτευση είναι κατάθλιψη και μετατραυματικό στρες. Στο Μάτι μετά τη φωτιά πήγαινα συνεχώς. Ήθελα να πηγαίνω συνεχώς. Μάζευα ρούχα στο σχολείο και τα μοίραζα. Άρα δεν ήταν οι δρόμοι, δεν ήταν τα σπίτια, ήταν ότι δεν ήρθε κανείς να μας σώσει. Τώρα σε αυτή την τραγωδία κανείς δεν ειδοποίησε κανέναν. Μια ντουντούκα. Όχι η αστυνομια, μια ντουντούκα. Εμείς φύγαμε γιατί ήμασταν σε εγρήγορση. Οι άλλοι κοιμόντουσαν. Εδώ 104 νεκροί κι αυτοί είχαν θέση ευθύνης αμείφτηκαν πλουσιοπάροχα πριν καν γίνει το ποινικό δικαστήριο», είπε ολοκληρώνοντας την κατάθεσή της.

Κατά την εξέταση της μάρτυρος από την υπεράσπιση, συγγενείς θυμάτων που παρακολουθούσαν τη διαδικασία διαμαρτυρήθηκαν για το περιεχόμενο των ερωτήσεων. «Δεν είναι τρόπος αυτός να ρωτάτε, μας θίγετε», φώναξαν προς τα έδρανα της υπεράσπισης με την πρόεδρο να παρεμβαίνει, ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

«Ήταν σαν την καταστροφή της Σμύρνης»

Στο δικαστήριο κατέθεσε η Αναστασία - Χριστάννα Φράγκου, ιδιοκτήτρια του οικοπέδου, όπου έχασαν τη ζωή τους 26 άνθρωποι. «Ήταν σαν την καταστροφή της Σμύρνης», είπε στους δικαστές περιγράφοντας τις δραματικές ώρες που η ίδια, η οικογένειά της και οι κάτοικοι του Ματιού προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τη φωτιά. Όπως κατέθεσε ο σύζυγός της ήταν εκείνος που άνοιξε μία δίοδο στο φράχτη του οικοπέδου, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να περάσει προς το γκρεμό και να πέσει στη θάλασσα για να σωθεί.

«Ξαφνικά έγινε μια τεράστια έκρηξη πεύκης. Και λαμπάδιασε αμέσως. Συνταρακτικό. Σε δευτερόλεπτα αρχίζει καίγεται κόσμος. Φώναζαν όλοι ''βοήθεια''. Νέοι, γέροι,όλοι… Φώναξε ο σύζυγος μου, ''ελάτε να σωθούμε από το γκρεμό'', άνοιξε την πόρτα του οικοπέδου και τρέξαμε όλοι προς το γκρεμό. Πολλοί έπεσαν στη θάλασσα. Μεταξύ αυτών και ο γιος μου που χάθηκε για δυόμιση ώρες. Σώθηκαν από τη διαφορά ύψους που έχει το σπίτι από τα βράχια. Για δυο - δυόμιση ώρες δεν είχε καμία ορατότητα. Για καλή του τύχη, μπορώ να πω κι ένα μικρό θαύμα, άνοιξε μια μικρή τρύπα και είδα ένα αεροπλάνο και προσανατολίστηκε. Με το που κατεβήκαμε κάτω έγινε μαύρος ουρανός, δεν ξαναείδαμε τίποτα καιμείναμε εκεί μέχρι τις 12 ώρα που ήρθε μια βάρκα. Σαν την καταστροφή της  Σμύρνης. Που περιμέναμε εκεί μια κάποια σωτηρία», κατέθεσε η μάρτυρας.

«Δεν είμαστε καταπατητές ούτε αυθαίρετοι»

Η κ. Φράγκου είπε στο δικαστήριο ότι η ίδια και η οικογένειά της κατηγορήθηκαν άδικα ως καταπατητές και αυθαίρετοι. «Κατηγορηθήκαμε πανελληνίως σε σύσκεψη Υπουργών την επόμενη της φωτιάς για την απώλεια 26 ατόμων που βρέθηκαν απανθρακωμένοι στην έκταση μας. Μας κατηγορήσαν ως καταπατητές. Το κράτος έχει καταστήσει όλους πολίτες ομήρους σε μία ψευδή συνθήκη. Το σπίτι μου δεν αυθαίρετο και δεν υπήρξα ούτε εγώ καταπατήτρια ούτε η οικογένεια μου. Το οικόπεδο μας δεν έχει σκαλοπάτια προς τη θάλασσα  με την κλασική έννοια. Είναι σκαλεμένα  σκαλοπάτια από τον παππού μου στους βράχους. Δεν είναι βατά, είναι γκρεμός. Από εκεί σώθηκαν όσοι σώθηκαν. Δυστυχώς δεν πρόλαβαν και 26 διότι τους πρόλαβε θερμικό κύμα» κατέθεσε  η μάρτυρας.

«Εμπόλεμη κατάσταση»

Στη δίκη κατέθεσε η πολυεγκαυματίας Δήμητρα Πολυμεροπούλου, η οποία χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου κλείσουν οι πληγές από τις φλόγες. Βρισκόταν στο Μάτι μαζί με τον γιο και τα εγγόνια της.
Είδαν σπίθες στον αέρα και πήραν μόνοι την απόφαση να φύγουν. «Δεν υπήρχε πυροσβεστική, τροχαία, μια καμπάνα, κάτι. Μια εμπόλεμη κατάσταση. Μηδέν συντονισμός. Τίποτα. Προλάβαμε στην αρχή της ιστορίας και γλιτώσαμε. Δεν είχαμε βοήθεια από κανέναν. Δεν ακουγόταν τίποτα», είπε στους δικαστές.

Η μάρτυρας κατάφερε να γλιτώσει, αλλά τα εγκαύματα ήταν εκτεταμένα. «Ξεκίνησε ένας Γολγοθάς. Άρχισε το πρώτο χειρουργείο. Η κατάσταση στο Θριάσιο ήταν τραγική. Φώναζαν. Εγώ ήμουν από τις πρώτες που πήγαν. Οι γιατροι με φρόντισαν πάρα πολύ , αλλά ήταν η πρώτη φορά που είχε τόσο κόσμο από εγκαυματίες. Δεν μπορούσα ούτε με το καλαμάκι να πιω νερό... Περνούν κάποιες μέρες. Έκανα και το δεύτερο χειρουργείο. Οι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα τα πάω καλά. Πέρασε ενάμισης μήνας, έπρεπε να δέσουν τα μοσχεύματα καλά.
Πολλά φάρμακα, πολλές αλλαγές μέχρι σήμερα. Δεν μπορώ να βγω στο κρύο, στη ζέστη, είναι επικίνδυνο για καρκίνο του δέρματος. Κρατήθηκα στη ζωή, με βοήθησαν τα εγγόνια μου. Μου λένε «γιαγιά δεν μπορούμε να σε βλέπουμε με το πι». Κάνω κουράγιο, προσπαθώ να περπατάω», είπε η κ. Πολυμεροπούλου.

«Δεν ξεπερνιουνται αυτά»

Κλείνοντας την κατάθεσή της ζήτησε να δικαιωθεί η μνήμη των θυμάτων: «Δεν ξεπερνιουνται αυτά. Όταν γίνεται μια φωτιά ο μεγάλος μου εγγονός με ρωτά ''γιαγιά πέθανε κάνεις;''. Θα ήθελα μια ηθική δικαίωση σε αυτούς τους ανθρώπους που έχασαν παιδιά, γονείς, εγγόνια. Είναι πάρα πολύ σκληρό. Συγγνώμη αν σας κούρασα. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε».

Ο μάρτυρας, Αντώνιος Γιαννακοδήμος, είπε στην κατάθεση του πως εάν δεν είχαν δει τον καπνό εκείνος και η οικογένεια του θα είχαν καεί όλοι. Η οικογένεια του μάρτυρα μετρά μία απώλεια καθώς λόγω της πυρκαγιάς έχασε τον πατέρα του. «Ζήσαμε τον απόλυτο φόβο, την εξαθλίωση, την ταπείνωση, εγκαταλελειμμένοι από τους πάντες», τόνισε ο μάρτυρας, προσθέτοντας: «Σε γνωστό σταθμό έλεγαν στις 12 μάλλον έχουμε νεκρό. Μάλλον. Αυτό με έχει σημαδέψει».

Η δίκη θα συνεχιστεί την ερχόμενη Δευτέρα.

googlenews

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

 
 

 

logo m

 

 


©2022 YSTEROGRAFONEWS - ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ


© 2014-2022 YSTEROGRAFO NEWS