Με γυρισμένη την πλάτη στους ρήτορες

Με στόμφο, πάθος, πομπώδη κλισέ, αφορισμούς και «ατάκες», χιουμοριστικές υποτίθεται, μερικές δεκάδες πολιτικά πρόσωπα δίνουν καθημερινά από νωρίς το πρωί το «παρών» σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά μέσα. Ματαίως κάποιοι συνομιλητές τους, δημοσιογράφοι, προσπαθούν να φέρουν τη συζήτηση σε σκέψεις και πολιτικά επιχειρήματα γύρω από τη δραματική εθνική πραγματικότητα. Οχι. Οι πολιτικοί ρήτορες επιμένουν να περιγράφουν τα γνωστά σε κάθε Ελληνα πολίτη προβλήματα των καιρών μας, τρέχουσες καταστάσεις και να σχολιάζουν με τον πιο αρνητικό τρόπο οτιδήποτε λέγεται από την πλευρά των αντιπάλων τους. Ομιλούν, δηλαδή, όχι ως πολιτικοί, αλλά ως σχολιαστές δημοσιογράφοι, και μάλιστα του πιο πληκτικού είδους, αφού επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια με λόγο «ξύλινο» χωρίς κανένα ενδιαφέρον.

Δεν είναι, βεβαίως, καινούργιο αυτό. Αλλά το πράγμα χειροτερεύει, την ώρα που παίρνει πλέον δραματικές διαστάσεις η οικονομική κρίση, μεγαλώνει η ανεργία και η φτώχεια χτυπά εκατομμύρια πολίτες. Η απόσταση μεταξύ της πολιτικής τάξης και της κοινωνίας μεγαλώνει στην Ελλάδα. Και αυτό γεννά πλήθος ερωτημάτων για το μέλλον της χώρας, δεδομένου ότι η «αυτονομημένη» απέναντι στην κοινωνία πολιτική τάξη δεν διαθέτει καν τις ποιότητες που θα της επέτρεπαν να αντιμετωπίσει την κρίση με θετική προοπτική, έστω με κάποιον «δικό της», πρωτότυπο τρόπο.

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου ανεξήγητο ότι η κυβέρνηση και τα κόμματα διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις της εποχής και τις «ερμηνεύουν» με δικές τους «αναλύσεις» και δεν ασχολούνται με κάποιες «λεπτομέρειες» που κανονικά θα έπρεπε να τους ανησυχούν ιδιαιτέρως. Μια από αυτές είναι πως από τις μετρήσεις όλων των εταιρειών προκύπτει ότι τη Νέα Δημοκρατία εμπιστεύεται κάτι λιγότερο από το ένα τρίτο των πολιτών, τον ΣΥΡΙΖΑ περίπου το ένα έβδομο και το «κεντροαριστερό» ΠΑΣΟΚ το ένα δέκατο έκτο των πολιτών, λιγότεροι δηλαδή από αυτούς που εμπιστεύονται το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Είναι, δηλαδή, εξαιρετικά ισχνή η στήριξη που φαίνεται να παρέχει σήμερα η ελληνική κοινωνία στους κατόχους και στους διεκδικητές της κυβερνητικής εξουσίας. Ομως, το άγχος όλων των δημοκρατικών κομμάτων για το επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα είναι τόσο μεγάλο, που σκεπάζει κάθε άλλο στοιχείο μελέτης στα επιτελεία τους. Η πολιτική «ανάλυσή» τους σταματά στις δημοσκοπήσεις, η σοβαρή ανάγνωση της πραγματικότητας διαρκώς αναβάλλεται. Κι έτσι αναπόφευκτα λείπει απ’ την πολιτική σκηνή το μεγάλο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, το οποίο έχει τόσο ανάγκη η χώρα μας. Ομως, στη δραματική κατάσταση πραγμάτων που βιώνει καθέτως και οριζοντίως η ελληνική κοινωνία, αυτό το έλλειμμα βρίσκεται στο κέντρο του εθνικού δράματος .Ετσι, η απουσία σχεδίου ανασυγκρότησης μετατρέπει τα λόγια των φλύαρων ρητόρων σε «αέρα κοπανιστό», με μοιραίο αποτέλεσμα να τους γυρίζουν την πλάτη οι πολίτες. Και κάποιοι μπορεί να σκέπτονται σαν εκείνο τον πρόεδρο της Κόστα Ρίκα, δον Πέπε Φιγκέρες, που είχε, κάποτε, δηλώσει για τη χώρα του: «Εδώ, το μόνο που πηγαίνει άσχημα είναι τα πάντα».

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
 Copyright © 2020 YSTEROGRAFO NEWS