Να μείνουμε πάντα παιδιά

Την Τρίτη, 17 Απριλίου, λίγο προτού βραδιάσει, ένα αθρώπινο ποτάμι ανηφόριζε στην Βασιλίσσης Σοφίας από το ύψος της Βουλής. Το ΠΑΜΕ (διάβαζε ΚΚΕ) και διάφορες «συλλογικότητες» -από σόλοικους νεολογισμούς κάνουμε και εξαγωγή- διοργάνωναν αντιπολεμικό συλλαλητήριο, διαμαρτυρόμενοι για την επίθεση των Η.Π.Α., του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας κατά της Συρίας. Όχι, η παρέμβαση της Ρωσίας και του Πούτιν στην επικράτεια του δημοκρατικώς εκλεγμένου κ. Άσαντ συνιστούσε έκφραση πασιφισμού· γι’ αυτό και οι «συλλογικότητες» συλλογικά εκάθησαν στους καναπέδες τους.

Υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς του συλλαλητηρίου. Το ανθρωπομάνι περπατούσε αργά, θα έλεγες κουρασμένα· πιθανότατα το φορτίο έπειτα από τόσους αγώνες τόσων δεκαετιών έπεφτε βαρύ.

Η παράδοση τηρήθηκε. Τα «ιερά κείμενα» αντήχησαν σε ολόκληρο το κλειστόν άστυ. «Φονιάδες των λαών…». Μια γυναικεία φωνή κραύγαζε ρυθμικά τα πλανόδια συνθήματα. Το εκκλησίασμα, με συγχωρείτε, οι διαδηλωτές βουβοί – ωσάν να ήσαν παραδομένοι στην κατάνυξη.

Η υμνογραφία της λιτανείας αναλλοίωτη. Οι ύμνοι που ακούμε σαράντα και πλέον χρόνια. «Του ΄παν θα βάλεις το χακί…», «Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι…», «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φρανς…». Σε πείσμα του Φουκουγιάμα, το τέλος της ιστορίας δεν επήλθε μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, αλλά δύο δεκαετίες νωρίτερα και, κατά τα φαινόμενα, μόνον στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό στο επόμενο αντιπολεμικό συλλαλητήριο το ρεπερτόριο θα εμπλουτίσει ένα άλλο τραγούδι: «Να βγάλουμε ψεύτη τον χρόνο τον κλέφτη / να μείνουμε πάντα παιδιά».

 

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Booking.com

 

 Copyright © 2018 YSTEROGRAFO NEWS