Μνημόνιο Ανθρωπιάς

Απέμεναν είκοσι λεπτά έως ότου κλείσει το σούπερ μάρκετ της περιοχής μου. Μπροστά από το πόστο των τυριών πέντε πελάτες περιμέναμε τη σειρά μας. Ο νεαρός υπάλληλος ήταν ευγενέστατος, χαμογελαστός και εξυπηρετικός – εκ των υστέρων πληροφορήθηκα πως έκανε την πρώτη του βάρδια.

Κάποια στιγμή μία συνάδελφός του ζήτησε από τον νεαρό να αρχίσει να ζυγίζει και να τυλίγει τα κεφάλια των τυριών, προσθέτοντας ότι η ίδια θα εξυπηρετούσε τους πελάτες. Και έτσι έγινε. Ένας, όμως, ανυπόμονος πελάτης εξανέστη και απευθυνόμενος στον υπάλληλο είπε με έντονο και υποτιμητικό ύφος:

«Αυτή τη δουλειά δεν μπορείς να την κάνεις άλλη ώρα;»

Και συνέχισε:

«Είναι ώρα να κάνεις αποθήκη; Εμάς ποιος θα μας εξυπηρετήσει;»

Ο υπάλληλος συνέχιζε τη δουλειά του και δεν απαντούσε – ορθώς κατά τη γνώμη μου.

Και το κρεσέντο:

«Κοίτα τον ρωτάω και δεν μου απαντάει».

Την αρχική ενόχλησή μου διαδέχθηκε η οργή. Λέω στον τύπο της κατηγορίας εγώ-πληρώνω: «Ο άνθρωπος, προφανώς, αυτή την εντολή έχει. Πηγαίνετε στον υπεύθυνο του καταστήματος να διαμαρτυρηθείτε».

Ο ανυπόμονος υπέμεινε την επίθεση σιωπηλά. Τώρα ήμουν εγώ ο ασυγκράτητος και εγκαταλείποντας τον πληθυντικό της ευγενείας: «Έλα στη θέση του εργαζόμενου. Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου!»

Αυτή τη φορά ο υπάλληλος μίλησε. Μίλησε σε μένα: «Σας ευχαριστώ».

Κατευθυνόμενος προς το ταμείο, επανέφερα στη σκέψη μου την εικόνα ενός χαμογελαστού ανθρώπου που απογοητεύεται λόγω της βλακείας -περί αυτού πρόκειται- ενός τρίτου. Και διαπίστωσα, με μίαν ακόμη ευκαιρία, πως ενδεχομένως τα πράγματα θα ήσαν καλύτερα εάν, πριν από τα τρία επαχθή μνημόνια, είχε επιβληθεί ένα άλλο: Ένα «Μνημόνιο Ανθρωπιάς».

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Booking.com

 

 Copyright © 2018 YSTEROGRAFO NEWS