Η ανατριχίλα του Τσίπρα

Όταν κάποιος ισχυρίζεται και μάλιστα δημοσίως, ότι «είναι ανατριχιαστικά επίκαιρος σήμερα ο Άρης Βελουχιώτης» τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν:

Ή ότι πάσχει από βαρύτατης μορφής ψυχική διαστροφή

ή ότι κουβαλά ανατριχιαστικά συμπλέγματα κατωτερότητας, που του έχει προκαλέσει η συντριβή των προγόνων του στο Βίτσι και στο Γράμμο…

ή ότι διακατέχεται από τέτοιας έκτασης αγραμματοσύνη και άγνοια της πραγματικότητας, ώστε να μην είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι η σημερινή εποχή, με εξαίρεση τους αμετανόητους νοσταλγούς των «σοσιαλιστικών παραδείσων»,  απεχθάνεται ανατριχίλες τύπου Βελουχιώτη…

Όταν, όμως, εμπνευστής και τελάλης του ανατριχιαστικού αυτού αφορισμού δεν είναι άλλος από τον Τσίπρα, τότε η ανατριχίλα αποκτά άλλη διάσταση, καθώς συνοδεύεται από την διαπίστωση ότι και οι τρείς προαναφερόμενες εκδοχές συναντώνται στην προσωπικότητα του πρωθυπουργού μας !...

Πράγματι, πρέπει να είσαι ψυχικά διεστραμμένοςγια να επικαλείσαι, σε δημόσια προεκλογική συγκέντρωση (στην Λαμία), τον Βελουχιώτη: Τον «δαφνοστεφανωμένο» από τους οχετούς ύβρεων των «συναγωνιστών» τουαρχικαπετάνιο, που τον αποκαλούσαν «καπετάν μιζέρια»«δηλωσία»ακόμη και «πράκτορα των γερμανών» (!) και του απέδιδαν «βιαιότητα»,«σατραπισμούς» και«αυταρχικότητες», ενώ, παράλληλα, κατηγορούσαν τον Γ. Σιάντο  (Γραμματέα του ΚΚΕ από το 1941 έως το 1944), «που του επιτρέπει και του συγχωρεί να διατηρεί καθεστώς συμμορίτικης (ναι, ναι!) παρανομίαςγύρω του και να εφαρμόζει καθεστώς απάνθρωπων βασανιστηρίων» Αυτό το «λαμπρό παλληκάρι», με τις πάμπολλες «ιδιαιτερότητες», που η αριστερά, η οποία τον γέννησε και τον φόρτωσε στην βασανισμένη από τον πόλεμο ελληνική κοινωνία, για να την στιγματίσει με τον αιμοδιψή σαδισμό του, φρόντισε η ίδια να «καθαγιάσει» εκ των υστέρων, στην αγωνιώδη προσπάθειά της να πλάσει τους «μύθους» της και να στηρίξει την ξεδιάντροπη προπαγάνδα της, μετά την αποτυχία των σχεδίων της για την μπολσεβικοποίηση της Ελλάδας… Αυτόν λοιπόν τον αδίστακτο σφαγέα εμφανίζει σήμερα ο Τσίπρας ως «ανατριχιαστικά επίκαιρο»! Το γεγονός δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει… Ο άνθρωπος που υποκλίνεται στην μνήμη του Στάλιν και του Μάο, ο «ηγέτης» που κλαίει γοερά δίπλα στην σωρό του Κάστρο, ο αμετανόητος καταληψίας που θαυμάζει τον Τσε και προσπαθεί να μιμηθεί τον Μαδούρο, ο οσφυοκάμπτης που βάζει «το κανίς του κανίς» Πολάκη (κατά την έκφραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου…) να αντιπαραθέσει την «δημοκρατία των λαϊκών αγώνων» στην «δική μας (!) δημοκρατία»,    μην περιμένετε να έχει ως πρότυπα τονΛεωνίδα, τον  Κολοκοτρώνη ή τον Παύλο Μελά…. Με τα φαντάσματα του ολοκληρωτισμού εκστασιάζεται, αυτά μόνον τιμά και επικαλείται…

Όμως, όσο και αν οι πρόγονοί σου και οι καθοδηγητές σου στην ΚΝΕ, ή οσκληροπυρηνικός δογματισμός της συντρόφου σου,έχουν ενσπείρει στην ψυχή σου τα συμπλέγματα που η συντριβή στο Γράμμο και στο Βίτσι κληροδότησε στην αριστερά της μεταπολίτευσης, ως αντιστάθμισμα στην αδυναμία της να ξεπεράσει τα φαντάσματα και να συνέλθει από τις καταστροφικές ιδεοληψίες του παρελθόντος,είναι αδιανόητο ο πρωθυπουργός μιας χώρας που αναζητεί διέξοδο στο μέλλον, να «ανατριχιάζει» με την ανάμνηση στυγερών εγκληματιών, που έδρασαν πριν από 75 χρόνια…

Αλλά ο Τσίπρας, αφού απέτυχε να «χορέψει» τους Ευρωπαίους εταίρους μας με τα νταούλια του και τους ζουρνάδες του, αφού γελοιοποιήθηκε με τις ονειρώξεις του για«μια άλλη Ευρώπη» της αριστερής αερολογίας, αφού υποχρεώθηκε να σκύψει δουλικά και υπάκουα μπροστά σε εκείνους που άλλοτε λοιδορούσε  και να υπογράψει πρόθυμα και φρόνιμα ό,τι και αν του ζήτησαν, αφού η τρυφηλότητά του και η γοητεία της διαπλοκής τον οδήγησαν στα κότερα και στις αγκαλιές της άλλοτε μισητής «πλουτοκρατίας», καταφεύγει τώρα στα μόνα «όπλα» που γνωρίζει άριστακαι τα οποία«ανθίζουν» στη νοσηρή ψυχή του: Προσπαθεί, με την συστηματική καλλιέργεια κοινωνικού διχασμού, με την αναζωπύρωση του ταξικού μίσους μέσα από το αραχνιασμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας, με την επιστροφή στις οδυνηρές μνήμες του παρελθόντος, να διαμορφώσει προϋποθέσεις διεκδίκησης της εκλογικήςνίκης, καθώς βλέπει, με οδύνη και απόγνωση,ότι χάνει και χάνεται… 

Τελικά, η ανατριχίλα που αισθάνεται ο Τσίπρας για τον Βελουχιώτη, είναι απόλυτα δικαιολογημένη για έναν άνθρωπο με τις δικές του προδιαγραφές. Ταιριάζει απόλυτα στην δική του ανύπαρκτη ιστορική γνώση, στις δικές του ιδεοληπτικές καταβολές, στα δικά του αναχρονιστικά συμπλέγματα και στις δικές του ανυποχώρητες εμμονές σε ξεπερασμένα  εφιαλτικά οράματα, που προσέφεραν στην ανθρωπότητα απίστευτη βαρβαρότητα, ανείπωτη εξαθλίωση και ποταμούς αιμάτων… Αυτή η ανατριχίλα ασφαλώς και ανήκει στον Τσίπρα, αλλά δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να συγκινεί την Ελλάδα του 21ου αιώνα, έστω και αν γι’ αυτό αγωνίζεται και μάχεται με ασίγαστο πάθος και ακατάσχετη μανία ο λαοπλάνος του Μαξίμου….

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Booking.com