Το προνομιακό Δημόσιο

Από στοιχεία του ΣΕΒ αποκαλύπτεται ότι, ακόμη και σήμερα που είναι περισσότερο από αναγκαίο από ποτέ να περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες και, συγχρόνως, να σημειωθεί στοιχειώδης ανάπτυξη, αυτό που διαπιστώνεται είναι η προνομιακή μεταχείριση του δημόσιου τομέα. Από τον οποίον ξεκινούν πολλά από τα σημερινά δεινά, λόγω της διαχρονικής εκμετάλλευσης του από τα κόμματα, τα οποία τον διόγκωναν καθώς ήταν μία ισχυρή δεξαμενή ψηφοφόρων και, πεδίο βολέματος των ημετέρων. Συμπεριφορά βεβαίως που δεν θα ήταν δυνατόν να αλλάξει επί ΣΥΡΙΖΑ, με τις κατ΄εξοχήν κρατικιστικές αντιλήψεις. Και με υιοθέτηση των παλαιοτέρων πρακτικών του ΠΑΣΟΚ το οποίο χρησιμοποίησε το δημόσιο ως προνομιακό χωρο.

Τι λένε τα στοιχεία του ΣΕΒ: Ότι οι αμοιβές στο Δημόσιο είναι υψηλότερες από τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίον κατά τα άλλα είναι επιβεβλημένη η αύξηση της παραγωγικότητας. Με άλλα λόγια αν επιχειρείτο μια ορθολογική μισθολογική αντιμετώπιση του δημόσιου και του ιδιωτικου τομέα, ασφαλώς ούτε τόσο μεγάλη φορολογία κάθε λίγο και λιγάκι θα είχαμε, ούτε περικοπές συντάξεων. Αν δηλαδή είχαμε εξίσωση στη μείωση των μισθών στους δύο τομείς ή, εν πάση περιπτώσει, μείωση της διαφοράς μεταξύ των μισθών των μεν και των μισθών των δε, που εγγίζει το 40% -διαφορά υπέρ των δημοσίων υπαλλήλων- ασφαλώς θα είχαμε μικρότερες δημόσιες δαπάνες και, αντιστοίχως μικρότερη επιβάρυνση της ελληνικής κοινωνίας.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει ένα κράτος χωρίς τον δημόσιο τομέα του. Μήπως όμως οι κυβερνήσεις διαμόρφωσαν τέτοιες δομές έτσι ώστε να απαιτούνται όλο και περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, κάτι βεβαίως που ευνοούσε τις εκάστοτε κυβερνήσεις ώστε να μπορούν να διορίζουν εν δυνάμει ψηφοφόρους; Περί αυτού πρόκειται. Και βεβαίως δεν αναφερόμαστε μόνο στον στενό δημόσιο πυρήνα αλλά και στους σε απίθανο αριθμό- σε σχέση με τις ανάγκες μας Οργανισμούς και επιχειρήσεις του Δημοσίου και των ΟΤΑ- που απομυζούν προς συντήρησή τους μεγαλα ποσά των δημοσίων εσόδων. Δηλαδη των δικών μας φόρων.
Αφού λοιπόν δεν θέλει η κυβέρνηση να μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων κλεινοντας άχρηστους οργανισμούς ή σταματώντας νέους διορισμούς, ας προσάρμοζε τους μισθούς στο δημόσιο με ό, τι ισχύει στον ιδιωτικό τομέα!

Το ερώτημα είναι πώς οι κυβερνήσεις – και βεβαίως και η σημερινή που αναζητεί υποκατάσταση των ερεισμάτων που χάνει- θελουν να θεωρούν προνομιακή γι’ αυτούς τάξη αυτήν των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία σε αριθμό είναι το ένα τρίτον του αθροίσματος των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα και των ελευθέρων επαγγελματιών!! Ελαφρώς πάνω από τις 800.000 οι μισθωτοί του δημοσίου τομέως έναντι των απασχολούμενων στον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα, είτε ως μισθωτοί είτε ως επαγγελματίες που εγγίζουν τα 3 εκατομμύρια!

Είναι όντως παράλογο να δυσαρεστείς τα 3 εκατομμύρια για να έχεις ευχαριστημένους τους 800.000. Προφανώς αυτό γίνεται διότι από την δεξαμενή του δημοσίου μπορεί να αντλήσει πιο σίγουρους ψηφοφόρους η κάθε κυβερνηση. Ειδικώς μάλιστα όταν οι διοριζόμενοι ξέρουν ότι, ως εκλεκτοί της κυβέρνησης που τους διόρισε, απολαμβάνουν και του προνομίου της μονιμότητας, το οποίο στερούνται οι φουκαράδες του ιδιωτικού τομέα.

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
 ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
 Copyright © 2017 YSTEROGRAFO NEWS