Κοπριές, γλάστρες και παραγωγικότητα

Η τελευταία παρατήρηση του Σόϊμπλε που αφορούσε την Ελλάδα ήταν σε συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα, όταν ρωτήθηκε για την μείωση του ελληνικού χρέους. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας απάντησε ότι η χώρα μας δεν χρειάζεται αυτήν την στιγμή μείωση του χρέους αλλά μεταρρυθμίσεις ώστε να γίνει ανταγωνιστική.

Χωρίς να αφίσταται της οικονομικής αλήθειας η παρατήρηση του Σόϊμπλε, είναι αληθής κατά το ήμισυ. Κατά το άλλο, όπως τον βολεύει. Διότι την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας την προσδιορίζει και το νόμισμα στο οποίο πωλεί τα προϊόντα της. Είναι μάλιστα σχετικά πρόσφατη η ανησυχία που εκδήλωσαν οι Έλληνες εξαγωγείς εξ αιτίας του συνεχώς ανατιμώμενου ευρώ έναντι όλων σχεδόν των άλλων νομισμάτων. Και μπορεί μεν πάνω από το 1/3 των ελληνικών εξαγωγών να πραγματοποείται στις χώρες του ευρω΄, αλλά τα ελληνικά προϊόντα χανουν συνεχώς αγορές.

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Ιδού και η άλλη. Προ ολίγων ετών, και πάντως την περίοδο της κρίσης αποκαλύφθηκε ότι κάνουμε εισαγωγή ακόμη και κοπριάς. Που σημαίνει ότι ούτε τα σκατά των ζώων δεν είμαστε ικανοί να μαζεύουμε. Την ίδια περίοδο –και αυτό που θα περιγραφεί κατωτέρω ισχύει και σήμερα- φίλος που μετακόμιζε, θέλησε στο νέο του σπίτι να εξωραίσει τη βεράντα του με φυτά. Πήγε στο φυτώριο να κάνει τις σχετικές προμήθειες και το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ότι πλήρωσε πανάκριβα αυτά που αγόρασε, αλλά ότι τίποτε –κυριολεκτικά τίποτε- δεν ήταν ελληνικό! Κάτι δηλαδή που να άξιζε. Τα φυτά που αγόρασε ήταν από την Ιταλία, ως και αν δεν μπορούσαν και στη χώρα μας να μεγαλώσουν τα φυτά που πήρε. Απλώς τα ελληνικά ήταν καχεκτικά και μίζερα. Η γλάστρα ήταν επίσης από την Ιταλία, διότι οι ελληνικές έσπαγαν εύκολα. Και το χώμα ήταν …γερμανικό, διότι το ελληνικό έπιανε σκουλήκια!

Αυτό και μόνο το πεζό παράδειγμα είναι αντιπροσωπευτικό του βάθους της ελληνικής ανταγωνιστικότητας, από την ισχύ της οποίας εξαρτάται και η προοπτική της ελληνικής Οικονομίας.

Άλλο παράδειγμα που έτυχε στον γράφοντα. Πήγα σε συνεργείο αντιπροσωπείας αυτοκινήτων, όπου η εργασία που θα γινόταν ήταν μέσα στην εγγύηση. Επομένως δεν θα πλήρωνα τίποτε. Μεταβαίνοντας να παραλάβω το αυτοκίνητο, την ώρα που μου είχε πει ο επικεφαλής του συνεργείου, ήμουνα σίγουρος ότι θα περίμενα. Είχα όμως την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά την ελληνική…παραγωγικότητα. Με το πάσο του ένας μηχανικός βίδωνε και ξεβίδωνε, έκανε το τσιγάρο του, τηλεφωνούσε, κουβέντιαζε και έλεγε στον προφανώς μαθητευόμενο που στεκόταν δίπλα του, να του φέρει πότε το ένα και πότε το άλλο εργαλείο, που ήταν σε απόσταση ενάμισυ μέτρου από το σημείο που δούλευε ο μηχανικός. Τότε ήταν που διερωτήθηκα αν η λέξη ραχάτι είναι τούρκικη και πάσο –πως λένε, με το πάσο μου- ιταλική;

Αυτό το είδος της.... υψηλής παραγωγικότητας δεν απαντάται βεβαίως μόνο σε συνεργεία αυτοκινήτων, για να είμαστε δίκαιοι. Αποτελεί σχεδόν κυρίαρχη ελληνική επίδοση. Το ποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό για μία χώρα που λειτουργεί σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και καμαρώνει να λέει ότι είναι στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, ελάχιστοι, φαίνεται ότι το καταλαβαίνουν.

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
 ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
 Copyright © 2017 YSTEROGRAFO NEWS